จากจุฬาฯมา 1 ปีเต็มแล้ว รู้สึกชีวิตเหี่ยวเฉา อยู่จุฬาฯ 4 ปี ทุกๆปีจะต้องมีความรู้สึกตู้มๆกับใครสักคน (หรืออาจหลายคน) แต่ปีที่ผ่านมา ไม่มีเลย เหี่ยวจริงๆ

เมื่อวันพุธ 9 เม.ย. 51 ไปนั่งหน้าหอกลาง สถานที่ประวัติศาสตร์ของเรา รับลมเย็นๆ อยู่กับน้องรักปากหมา สบายๆ อยู่ๆ 6 โมงครึ่งแล้ว ผู้ชายที่ทำให้เราตู้มได้คนแรกในชีวิต อยู่ๆก็เดินมา มันอึ้ง บอกไม่ถูก ทำอะไรก็ไม่ถูก งง อ้อยบอกว่า เฮ้ย! ...มา โอ๊ย เค้าเดินผ่านเราไปห่างกันไม่เกิน 5 เมตร แต่ไม่กล้าแม้แต่จะทัก ถ้าเป็นเมื่อก่อน ห่างกันเป็นร้อยเมตร วิ่งตามกระจายแล้ว ขอแค่ให้ได้ทัก ไม่กล้าจริงๆ เศร้ามากมาย...

เมื่อวาน พฤหัส 10 เม.ย. เตรียมตัวมาอย่างดี ไปกินติ่มซำมาเรียบร้อย(เตรียมตัวตรงไหนฟะ) มาตั้งแต่ 5 โมงครึ่ง เดินหารถตั้งนาน ไม่เจอ เศร้ามากมาย สวรรค์แกล้ง ก็เลยนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ตรงนั้น น้องรักบอกว่า รีบไปเหอะ เดี๋ยวไม่ทันดูพี่เคน (มันไม่เคยเห็นใจพี่มันเลย) แต่ความอดทนและมั่นคงเท่านั้นที่สามารถเอาชนะทุกอย่าง เกือบทุ่มนึง อยู่ๆเค้าก็เดินลงมา คราวนี้เดินเข้าไปทักเลย เค้ายังน่ารักมากมาย น้องรักมันแอ๊บเนียน คุยกับเค้าเฉยเลย จารย์บอกว่า เผื่อวันหลังจะเชิญมาคุยกัน ส่งข่าวมาบ้าง โอ๊ย บ้าไปแล้ว พอเค้าเดินไปที่รถ ถึงรู้ว่า เปลี่ยนรถคันใหม่ เมื่อวานยังใช้คันเดิมอยู่เลย ให้มันได้อย่างนี้สิ 55+

ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ฉันอดทนต่อการรอคอยเมื่อวานนี้ โอ๊ยยย มีความสุขอ่ะ